Nasıl özledim anlatamam.

Seni seviyorum ve bunu sana yapabilecek en iyi kişi benim.

Kahve içsek ya birlikte; şekersiz, sütsüz. Sen yap yeter kahveyi, başka hiç bir şey istemiyorum.

Sonum kötüye varacak,

Beni koyup gitme, ne olursun.

“Babamın öldüğü gün birine aşık olmuştum. 
Bazen öyle olur.. Herşey üst üste gelir..”

Polis olmasaydım; ‘katil olurdum’. 
Çünkü sahici bir sarsıntı, sahte bir dengeden iyidir.

Binlerce ceset.. Binlerce katil.. Ve bir evlilik gördüm.

Seni, ‘intihar ettiğin gün tanıdım’ kızım. 
Seninle ‘o gün’ barıştım. 

Şimdi ‘sadece geceleri’, yapayalnız ve yalınayak anlayabildiğim şeyler var. Şimdi ‘benim de yalanlara inanmaya ihtiyacım var’. Bütün ‘çaresiz insanlar’ gibi, dağılan bir okul gibi.

Acılarımız da birbirine benziyor artık kızım.. Birbirine benzeyen parmaklar gibi. Ama her birinin ‘eşsiz’ bir izi var. 

Bazen gözlerim doluyor karanlıkta.. 
Ama fısır fısır konuşmaya başlıyorsun yine kulağımın dibinde. ‘Hiç susmuyorsun’. Ağlamama asla müsaade etmiyorsun. 
Her şey affedildi babacık diyorsun. Hiç ayrılmayacağız diyorsun. 
Keşke hep yanında olsaydım diyorum böyle konuştuğunu duyunca. 
Bu kış çok kar yağar, belki beraber kayboluruz diyorsun sen bana.
Ama kar taneleri birbirine benzemez ki kızım. ‘Cesetler de’ benzemez. 
Ama ‘bir cinayet’, başka bir cinayeti hatırlatır her zaman. Koşan atlar, düşen atları hatırlatır.

Yağmur yağar..
Durur.. 
Tekrar başlar.. 
“Yanlış yolda yürümek, doğru yolda beklemekten iyidir.” 
Beşikten mezara kadar. 
“Karanlıkta ‘herkesle’ çarpışabilir insan.” 
Yalan mı söylüyorum sana? 
Affet beni kızım. 
Affet.. 
Bir sürü doğru söyledik ama hiç burnumuz kısalmadı ki kızım..

Behzat Ç.

Ben çocukken o kadar sessiz ağlardım ki bazen kendim bile fark etmezdim ağladığımı. Çoğu zaman gölgelere saklanırdım. İnsanların içine çıkınca da hep şirin o başı okşanmak istenen sevimli kız olurdum. Ben hep kendimi nasıl sevdirebileceğimi düşündüm. Hiç kimsen yoksa kendini sevdirmek zorundasındır.

Babalarından şikayet eden kızları can kulağı ile dinledim. Benim kavga edecek bir babam olmadı. Bana bağırıp çağıracak, sonra da pişman olduğunda gelip ne diyeceğini bilemeyecek bir babam olmadı.

Giydiklerime karışan bir babam olmadı. Okuduğum kitapları, seyrettiğim filmleri, dinlediğim müzikleri gizlice kontrol eden bir babam olmadı.

Eve beş dakika geç kaldığımda başıma bir iş gelmiş olabileceğini düşünen bir babam olmadı.

Erkek arkadaşımı öğrendiğinde dünyası başına yıkılan bir babam olmadı.

Çevremin beni kötü yola düşürmeye çalışan adamlarla dolu olduğunu düşünen bir babam olmadı.

Bütün kızların vardı kavgalı olduğu bir babası ve hepsi bütün o kavgalardan sonra dönüp dolaşıp yine barışmışlardı babalarıyla. Birbirlerini anlamış, her şeyi affetmiş, eski günlere dönmüşlerdi.

Çünkü bir kızın kalbi her zaman babasına aitti. Babanın kalbi de kızına.

Benim hiç kalbim olmadı.

Şule

Uzak olmak çok zor, keşke şimdi yanımda olsan. Ayda bir görmek yetmiyor, seni beklemek ne kadar güzel bile olsa. Uçaklardan, otobüslerden sıkıldım. Bu gece bir otobüse atlayıp sana gelmek ve hep yanında kalmak istiyorum.

Mesafelerin amk. bize bir şey olmasın.

Seni seviyorum.

Şunun dövmesini yaptısam, fena olmazdı.